Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus verbum praepositum

Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Neutrum vero, inquit ille.

Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit.

Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius.

Duo Reges: constructio interrete. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

1. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;
2. Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur.
3. Animadverti, ínquam, te isto modo paulo ante ponere, et scio ab Antiocho nostro dici sic solere;
4. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Sed residamus, inquit, si placet. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse.

Quid est enim aliud esse versutum? Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere?

1. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.
2. Quorum sine causa fieri nihil putandum est.
3. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit.

Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Ego vero isti, inquam, permitto. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat?

Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium.

Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Primum divisit ineleganter; Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare?

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Nos vero, inquit ille;
 
Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis.

Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur.

Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam?

Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae.
Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono.

Cur id non ita fit?

Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.

Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.

Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum.

Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Scrupulum, inquam, abeunti; Qui est in parvis malis. 

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis.


Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Nihil illinc huc pervenit.

Satis est ad hoc responsum. Odium autem et invidiam facile vitabis. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.

Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius.

1. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt.
2. Hoc tu nunc in illo probas.

Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Quid ad utilitatem tantae pecuniae?

At enim hic etiam dolore. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec.
Non potes, nisi retexueris illa.

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Minime vero, inquit ille, consentit. Satis est ad hoc responsum. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam.

Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest.

Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Tamen a proposito, inquam, aberramus. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt.

Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit.

Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Certe non potest.

Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Et nemo nimium beatus est; Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.  

Non est igitur voluptas bonum. Suo enim quisque studio maxime ducitur. Hoc non est positum in nostra actione.

Quod quidem iam fit etiam in Academia. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt.

Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate. Rationis enim perfectio est virtus; Duo enim genera quae erant, fecit tria.

Nihil illinc huc pervenit. Tum Quintus:

Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Quis istud possit, inquit, negare?
Quis istud possit, inquit, negare?
Graccho, eius fere, aequalí?